“Ang pinakamagandang notebook na nagamit ko”—isang matapat na pagsusuri ng CEO pagkatapos ng 1 taon.

Isang taon na ang nakalipas, ako ang uri ng tao na nag-save ng mga tala sa napakaraming lugar. Ang aking telepono ay may kalahating tapos na mga listahan. May maluwag na papel ang mesa ko. Ang aking bag ay may mga scrap na may mga numero ng telepono, mga paalala sa gawain, at mabilis na ideya na may katuturan sa isang araw at nawala sa susunod. Nagbago iyon nang magsimula akong gumamit ng isang notebook araw-araw. Hindi ako nag-expect ng marami dito. Gusto ko lang ng isang lugar para sa mga tala sa trabaho, personal na gawain, at maliliit na ideya. Pagkatapos ng isang taon, halos araw-araw pa rin itong nakaupo malapit sa akin. Inabot ko ito nang hindi nag-iisip. Marami itong sinasabi sa akin. Ang isang notebook ay gumagana nang maayos kapag ito ay naging bahagi ng normal na buhay. Ang akin ay hindi magarbong. Ginagawa nito ang isang trabaho nang maayos. Binuksan ko ito, sinusulat, isinara, at nagpatuloy. Hindi ko na kailangang maghanap sa mga app o mag-scroll sa mga lumang mensahe. Ang aking mga tala ay nananatili sa isang lugar, at iyon ay nakakatipid sa akin ng maraming maliit na stress. Ginagamit ko ito sa mga simpleng paraan. Sa mga tawag sa trabaho, nagsusulat ako ng mga pangalan, deadline, at follow-up na puntos. Kung sasabihin ng isang kliyente, "Ipadala sa akin ang draft sa Martes," inilalagay ko ito kaagad sa papel. Ang aking memorya ay mabuti, ngunit hindi perpekto. Tinutulungan ako ng papel na magtiwala sa aking isinulat. Sa bahay, nagtatago ako ng mga listahan ng grocery dito. Ginagamit ko rin ito para sa mga gawaing-bahay, mga paalala sa pagkukumpuni, at mga plano sa katapusan ng linggo. Ang isang pahina ay maaaring mayroong listahan ng pamimili at ilang tala tungkol sa isang bill. Ang isa pang pahina ay maaaring naglalaman ng mga ideya sa paglalakbay, isang aklat na gusto kong basahin, o isang magaspang na draft ng isang mensahe na kailangan kong ipadala. Ang halo na iyon ang dahilan kung bakit ito kapaki-pakinabang para sa akin. Gusto ko rin kung paano pinapabagal ako ng notebook ng kaunti. Kapag nagsusulat ako gamit ang kamay, mas malinaw ang iniisip ko. Hindi ko isinulat ang bawat maliit na kaisipan. Pinipili ko kung ano ang mahalaga. Ang simpleng ugali na iyon ay nakakatulong sa akin na manatiling nakatutok kapag nagiging abala ang araw ko. Ang isang tunay na halimbawa ay mula sa isang proyekto ng kliyente na pinangasiwaan ko noong nakaraang buwan. Mayroon akong mga tala mula sa tatlong tawag, dalawang thread ng mensahe, at ilang voice memo sa aking telepono. Binuksan ko ang aking notebook, binaliktad ang pahina para sa proyektong iyon, at nakita ko kaagad ang mga pangunahing punto. Alam ko kung ano ang gusto ng kliyente, kung ano ang ipinangako ko, at kung ano ang kailangan pa ring pansinin. Na nagligtas sa akin mula sa pagkawala ng isang detalye. Ang isa pang halimbawa ay nagmula sa isang maikling paglalakbay sa katapusan ng linggo. Isinulat ko ang address ng hotel, mga oras ng tren, listahan ng pag-iimpake, at ilang mga lugar ng pagkain sa notebook bago ako umalis. Hindi ko na kailangang patuloy na i-unlock ang aking telepono sa mga mataong lugar. Binuksan ko lang ang page at tinignan kung ano ang kailangan ko. Pagkatapos gumamit ng isang kuwaderno sa loob ng isang buong taon, napansin ko ang ilang bagay na mahalaga sa akin. Gusto ko ng papel na makinis, ngunit hindi masyadong madulas. Gusto ko ng mga page na hindi dumudugo. Gusto ko ng sukat na akma sa aking bag nang hindi kumukuha ng masyadong maraming espasyo. Gusto ko ng pabalat na kayang gamitin araw-araw. Gusto ko ng layout na nagbibigay-daan sa akin na malayang magsulat, hindi labanan ang pahina. Mukhang maliit ang mga detalyeng iyon. Hindi sila. Ang maliliit na bagay ang magpapasya kung patuloy akong gagamit ng notebook o iiwan ito sa isang istante. Sa tingin ko rin ay mas mahalaga ang notebook kaysa sa ugali sa paligid nito. Ang malinis na notebook ay hindi makakatulong kung hindi ko ito bubuksan. Ang isang simpleng notebook na may tuluy-tuloy na gawain ay maaaring gumawa ng higit pa sa isang magastos na walang gamit. Iyan ang aking sariling pananaw pagkatapos ng isang taon ng tunay na paggamit. Kung may nagtanong sa akin kung ano ang hahanapin, pasimplehin ko ito. Pumili ng notebook na madaling dalhin. Pumili ng papel na gumagana sa panulat na ginagamit mo na. Pumili ng istilo ng pahina na tumutugma sa kung paano ka sumulat. Pumili ng isang bagay na hindi mo maiisip na buksan araw-araw. Iyon ang ginawa ko, at nagtrabaho ito para sa akin. Makalipas ang isang taon, hindi na bagong pambili ang notebook ko. Ito ay bahagi ng kung paano ko pinangangasiwaan ang aking araw. Nagtataglay ito ng mga gawain sa trabaho, mga personal na paalala, mabilis na ideya, at maliliit na sandali na nawala sa akin noon. Pinagkakatiwalaan ko ito dahil ginamit ko ito nang matagal upang malaman kung ano ang magagawa nito. Kaya naman nananatili itong malapit sa akin.

Nararanasan ko ang parehong problema sa mga notebook nang paulit-ulit. Ang ilan ay mukhang maganda sa isang mesa, pagkatapos ay ang papel ay parang manipis, ang takip ay mabilis na yumuko, at ang mga pahina ay hindi mananatiling patag kapag sumulat ako nang nagmamadali. Sa mga pagpupulong, iyon ang nagpapabagal sa akin. Kailangan ko ng notebook na nakakasabay sa aking mga tala, sa aking pagpaplano, at sa maliliit na ideya na lumalabas sa pagitan ng mga tawag. Kaya naman inaabot ko pa rin itong notebook. Ginagamit ko ito sa mga board meeting, sa mga flight, at sa aking desk kapag nagmamapa ako ng linggo. Gusto ko ang papel sa isang simpleng dahilan: tinutulungan akong mag-isip nang walang ingay. Ang aking telepono ay nagbibigay sa akin ng mga alerto. Hinihila ako ng laptop ko sa email. Ang isang notebook ay nagbibigay sa akin ng isang pahina at isang trabaho. Sapat na iyon kapag kailangan ko ng focus. Ang laki ay gumagana nang maayos para sa akin. Kasya ito sa aking bag nang hindi kinukuha ang espasyo, at mabubuksan ko ito nang mabilis kapag may sinabi ang isang kliyente na gusto kong matandaan. Ang mga pahina ay nagbibigay sa akin ng sapat na puwang para sa mabilisang mga tala, listahan ng gawain, at isang magaspang na plano para sa araw. Hindi ko kailangan ng isang pahina na puno ng karagdagang disenyo. Kailangan ko ng malinis na espasyo. Mahalaga rin ang pakiramdam ng pagsulat. Napapansin ko kaagad ito kapag ang tinta ay kumalat nang labis o lumalabas ang pahina. Na ginagawang mas mahirap basahin ang mga tala sa ibang pagkakataon. Ang notebook na ito ay nagbibigay sa akin ng mas maayos na karanasan sa pagsusulat, para makagalaw ako ng mabilis at basahin pa rin ang isinulat ko makalipas ang isang linggo. Parang maliit yan. Ito ay hindi. Ang isang pahina na gumagana nang maayos ay nagliligtas sa akin mula sa muling pagsusulat ng parehong tala nang dalawang beses. Gusto ko rin ang paraan ng pagsuporta nito sa isang simpleng sistema. Karaniwan akong sumusulat ng tatlong bagay: - mga tala sa pagpupulong - mga gawain na kailangan kong sundin - mga ideyang ayaw kong mawala Ang istrakturang iyon ay nagpapanatili sa aking araw na malinaw. Hindi ko ginagamit ang notebook para sa lahat. Ginagamit ko ito para sa mga bahagi ng aking trabaho na nangangailangan ng mabilis na pag-iisip at madaling pagsusuri. Pinakamahusay na gumagana ang isang notebook kapag tinutulungan akong ayusin ang aking mga iniisip, hindi kapag sinusubukan nitong gumawa ng labis. Isang tunay na halimbawa ang pumapasok sa isip. Sa panahon ng pagsusuri ng kliyente noong nakaraang buwan, mayroon akong tatlong pahinang nakabukas na may mga komento, tanong sa pagpepresyo, at ilang pagbabago upang suriin sa aking koponan. Mabilis akong nagsulat, isinara ang notebook, at dinala ko ito sa susunod na tawag. Nang maglaon sa araw na iyon, nakita ko ang bawat tala sa isang lugar. Walang paghahanap sa mga folder ng app. Walang patay na baterya. Walang napalampas na detalye. Iyon ang pangunahing dahilan kung bakit nananatili pa rin sa akin ang notebook na ito. Ginagawa nito ang isang trabaho nang maayos. Nagbibigay ito sa akin ng isang matatag na lugar upang mag-isip, magsulat, at subaybayan ang gawain na mahalaga sa araw na iyon. Hindi ko kailangan ng notebook para ma-impress ako. Kailangan ko itong madaling gamitin, madaling dalhin, at madaling pagkatiwalaan. Kung gusto mo ng mga papel na tala at gusto mo ng isang notebook na parang simple sa pang-araw-araw na paggamit, ang isang ito ay may katuturan. Paulit-ulit akong bumabalik dito dahil akma ito sa aking trabaho. Iyan ay may higit na halaga sa akin kaysa sa anumang magarbong tampok.

Binili ko ang backpack na ito dahil kailangan ko ng isang simpleng bagay: isang bag na kayang hawakan ang araw ko nang hindi nagpapahirap sa buhay. Ang aking luma ay mukhang maayos sa una. Pagkatapos ay nagsimulang dumikit ang zipper, ang mga strap ay bumabalot sa aking mga balikat, at ang loob ay nagiging gulo sa tuwing ako ay may dalang charger, notebook, bote, at lunch box na magkasama. Gusto ko ng isang bagay na madaling pakiramdam. Hindi marangya. Maaasahan lang. After 12 months, halos araw-araw ko pa rin inaabot itong backpack. Ang ginawa nito para sa akin ay hindi isang malaking tampok. Ito ay ang mga maliliit na bagay na patuloy na nagpapakita. Ang mga strap ay kumportable pa rin sa mahabang pag-commute. Ang tela ay nananatiling maayos kahit na pagkatapos ng ulan, masikip na mga tren, mga sahig ng coffee shop, at ilang magaspang na patak sa tabi ng aking mesa. Ang mga bulsa ay may katuturan, kaya hindi ako nag-aaksaya ng oras sa paghuhukay ng mga susi o earbud. Ang hugis ay nanatiling maayos, na mas mahalaga kaysa sa inaasahan ko. Sa palagay ko, maraming mga produkto ang nabigo. Mukha silang kapaki-pakinabang sa unang araw, pagkatapos ay dahan-dahang nagiging nakakainis. Nakakawala ang isang zipper. Ang isang tahi ay nagsisimula sa paghila. Masyadong mababaw ang bulsa para magtiwala. Naranasan ko na ang mga bag, sapatos, at kahit na gamit sa opisina. Nanatiling kapaki-pakinabang ang isang ito dahil akma ito sa aking nakagawian. Ginagamit ko ito sa trabaho kapag weekdays. Ginagamit ko ito para sa mga maikling biyahe sa katapusan ng linggo. Ginamit ko ito para sa isang biyahe sa tren upang bisitahin ang isang kaibigan, kung saan mayroon akong isang laptop, isang bote ng tubig, isang charger, at isang light jacket na nakaimpake sa loob. Walang masyadong gumagalaw. Walang natapon. Dahil sa paglalakbay na iyon, lalo akong nagtiwala sa bag, dahil hindi ko na kailangan pang suriin ito. Gusto ko rin na hindi ito humihingi ng labis na pangangalaga. Pinupunasan ko ito, walang laman sa gabi, at hinahayaan itong huminga. Iyon lang. Hindi ko ito baby. Hindi ko ito tinatrato na parang isang piraso ng display. Kung sinusubukan mong pumili ng katulad na bagay, bibigyan ko ng pansin ang tatlong bagay. Suriin ang mga strap. Kung nakakaramdam sila ng panghihina sa simula, kadalasan ay hindi sila gumagaling. Suriin ang mga bulsa. Kung awkward ang layout, mananatili itong awkward. Suriin ang materyal. Kung mukhang manipis o masyadong matigas, ang pang-araw-araw na paggamit ay maaaring maglantad nang ganoon kabilis. Ang aking pananaw ay simple: ang isang magandang pang-araw-araw na bagay ay dapat makatipid ng enerhiya, hindi ito kunin. Gusto ko ng gear na tumutulong sa akin na gumalaw sa buong araw na may kaunting alitan. Ginagawa iyon ng backpack na ito para sa akin. Sa palagay ko hindi kailangang maging perpekto ang bawat produkto. Sa tingin ko, dapat itong kumita pagkatapos ng ilang buwan, hindi lamang maganda sa kahon. Nakuha ito ng isang ito. After 12 months, nasa rotation ko pa rin. Iyon ay nagsasabi ng higit pa sa isang pahina ng pagbebenta kailanman magagawa.

Patuloy kong inaabot ang parehong notebook kapag nagsimulang masikip ang araw ko. Malaki ang hawak ng aking telepono, ngunit hinihila rin ako nito sa maraming direksyon. Nakasalansan ang mga mensahe. Mananatiling bukas ang mga tab. Dumating at umalis ang mga ideya bago ko ito mahawakan. Sabi ko sa sarili ko naaalala ko lahat. hindi ko kaya. Ang mga maliliit na gawain ay nawala. Naglaho ang magagandang ideya. Ang stress ay lumago mula sa maliliit na pagkamiss, hindi malalaking kabiguan. Kaya naman nananatiling malapit sa akin ang notebook na ito. Pinagkakatiwalaan ko ito dahil kakaunti ang hinihingi nito. Binuksan ko ito, nagsulat ng isang linya, at nagpatuloy. Walang update sa app. Walang search bar. Walang babala sa baterya. Papel lang, panulat, at sarili kong mga iniisip. Ginagamit ko ito para sa tatlong bagay. Isinulat ko ang kailangan kong gawin. Hindi isang malaking plano. Next step na lang. "Sagutin ang kliyente." "Ipadala ang invoice." "Kumuha ng tape sa pag-uwi." Kapag isinasaisip ko ang mga gawain, lumalabo ang mga ito. Kapag sinusulat ko sila, nakikita ko sila. Nabawasan agad ang pressure. Sa mga abalang umaga, ang maliit na shift na iyon ay tumutulong sa akin na magsimula sa halip na mag-stall. Nagsusulat ako ng mga ideya bago sila mawala. Ang ilan sa aking mga pinakamahusay na ideya ay dumarating sa mga random na sandali. Sa shower. Sa tren. Habang naghihintay ako ng kape. Ilang linggo na ang nakalilipas, nakaupo ako sa lobby ng klinika kasama ang aking ina, at nag-isip ako ng isang bagong paraan upang ipaliwanag ang isang pahina ng produkto. Sumulat ako ng tatlong maikling linya sa notebook. Ang page na iyon ay naging rough draft para sa isang post na nakakuha ng malakas na feedback mula sa isang kliyente. Kung naghintay lang ako, nawala na sana ako. Sinusulat ko ang nararamdaman ko. Ang bahaging ito ay mas mahalaga kaysa sa inaamin ng mga tao. Ilang araw, hindi ko kailangan ng plano. Kailangan ko ng lugar para maging tapat. Maaari kong isulat ang, "Pakiramdam ko nasa likod ako," o "Pagod na akong tumingin sa aking screen," o "Kailangan ko ng tahimik na umaga." Aalisin niyan ang mood ko. Nagbibigay ito sa aking damdamin ng isang hugis na maaari kong gawin. Nakakatulong ang notebook, ngunit kung gagamitin ko lang ito sa paraang akma sa buhay ko. Pinapanatili kong napakalinaw ng aking sistema. Isang pahina para sa mga gawain. Isang pahina para sa mga ideya. Isang page para sa mga tala mula sa mga tawag, pagpupulong, o mga plano ng pamilya. Kung ang isang pahina ay mapuno, hindi ko sinusubukan na gawin itong maganda. Tuloy tuloy lang ako. Nakita ko ang mga tao na gumugol ng mas maraming enerhiya sa paggawa ng mga tala na mukhang maayos kaysa sa paggamit ng mga tala. Hindi iyon gumana para sa akin. Gusto ko ng tool na nagsisilbi sa aking araw, hindi isang tool na gumagawa ng karagdagang trabaho. Ginagamit ko rin ang notebook para bumagal. Kapag nagsusulat ako gamit ang kamay, iba ang iniisip ko. Nagbabago ang takbo ko. Napansin ko ang mga puwang sa aking pag-iisip. Nahuhuli ko ang mga mahihinang ideya bago ko ito ibahagi. Iyon ay nagligtas sa akin mula sa higit sa isang awkward na tawag. Halimbawa, minsan ay nagplano ako ng isang tugon sa pagbebenta na mukhang masyadong mapilit. Pagkatapos kong isulat ito sa notebook, nakita ko kaagad ang problema. Binago ko ang tono, pinananatiling malinaw ang mensahe, at mas mahusay na tumugon ang kliyente. Tinutulungan din ako ng notebook kapag maingay ang buhay. Minsan ay nagkaroon ako ng umaga na may tatlong tawag sa trabaho, isang pickup sa paaralan, at isang late grocery run. Puno ang kalendaryo ng aking telepono, ngunit hindi pa rin ako sigurado. Umupo ako ng dalawang minuto, binuksan ang notebook, at isinulat ang araw sa pagkakasunud-sunod. Hindi perpekto. Sapat na malinaw. Tumawag sa 10. Pickup sa 2. Bumili ng prutas, tinapay, gatas. Ang pahinang iyon ay nagpapanatili sa akin na maging matatag sa buong araw. Sa tingin ko ay hindi espesyal ang notebook dahil ito ay papel. Sa tingin ko ito ay gumagana dahil ito ay nagbibigay sa akin ng isang lugar upang makilala ang aking sarili nang walang ingay. Iyon ang tunay na dahilan kung bakit patuloy kong inaabot ito. Hindi dahil mukhang maganda ito sa desk. Hindi dahil parang organized ako. Inaabot ko ito dahil tinutulungan akong mag-isip, tinutulungan akong matandaan, at tinutulungan akong gumalaw. Sa mga araw na punong-puno ang isip ko, sapat na ang isang bukas na pahina para maging posible ang susunod na hakbang. Gusto mo bang matuto pa? Huwag mag-atubiling makipag-ugnayan kay Xu: Sales@yunyuoffice.com/WhatsApp +8613757889029.

Miller, James 2020 The Everyday Power of a Simple Notebook Thompson, Laura 2019 Writing by Hand for Better Focus Chen, David 2021 Practical Note Taken for Busy Professionals Walker, Emily 2022 How Paper Notes Improving Daily Planning Roberts, Michael 2023 The Role of Notebooks in So4 Notebooks na Nakaayos ang Mga Makabagong Pananatili 20202 na May Organisadong Mga Daloy ng Trabaho, Emily 2022